Dit leven

Bij de herdenking van de Holocaust, afgelopen vrijdag in Zeist, droeg Jens Bosman dit gedicht van Hanny Michaelis voor:

 

Dit leven

 

Men leert de stand van zaken wel aanvaarden

Het had nog zoveel erger kunnen zijn

Men leert tevreden zijn met het gespaarde

En overdag vergeet men soms de pijn

 

Van eenzaamheid en machteloos verlangen

Naar wat men noodgedwongen achterliet,

Men weet zich in een glazen kooi gevangen

En is al bij als men de hemel ziet

 

En ’t wuivend groen van zonbeschenen bomen

Een glimp van bloemen in een tuin misschien

Zonder wat ál te dicht bij ’t raam te komen

Men mag van buiten af niet zijn te zien

 

Men ziet het graag als een verblijdend teken

Dat men toch nog toe niet is achterhaald.

Toch droomt men er soms van te blijven steken

In ’t oog van een gevaarlijk scherpe naald.

 

Langzamerhand leert men het af te schrikken

Wanneer er iemand voor het huis blijft staan.

Men weet zich op den duur erin te schikken

En voelt zich minder eenzaam en ontdaan.

 

Maar staan de sterren ’s avonds aan het raam,

Dan komen angst en wanhoop aangeslopen.

En in de klank van een vertrouwde naam

Scheurt zich het brandend heimwee schroeiend open.

 

 

Geplaatst

dinsdag 28 januari 2020 | 16.03 uur

Laatst gewijzigd

dinsdag 28 januari 2020 | 16.06 uur

Auteur

Redactie Slotstad RTV